ลองสังเกตตัวเองดู เวลาเห็นใครสักคนหาว ไม่ถึงสิบวินาทีเราก็มักจะหาวตาม บางคนแค่อ่านย่อหน้านี้ที่มีคำว่าหาวซ้ำๆ ก็เริ่มรู้สึกอยากหาวแล้ว เรื่องเล็กๆ นี้ดูไร้สาระ แต่จริงๆ แล้วมันเป็นหนึ่งในปรากฏการณ์ที่นักประสาทวิทยาสนใจมาก เพราะมันเชื่อมโยงกับเรื่องใหญ่อย่างความเห็นอกเห็นใจของมนุษย์
หาวคืออะไรกันแน่
การหาวคือการอ้าปากกว้าง สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วปล่อยออก กินเวลาประมาณสี่ถึงเจ็ดวินาที เกิดขึ้นได้ตั้งแต่ตอนเป็นทารกในครรภ์ตั้งแต่อายุครรภ์ประมาณสิบเอ็ดสัปดาห์ และพบในสัตว์มีกระดูกสันหลังแทบทุกชนิด ตั้งแต่ปลา นก ไปจนถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
ความเชื่อเดิมที่ว่าเราหาวเพราะสมองขาดออกซิเจนนั้น **ถูกงานวิจัยหักล้างไปแล้ว** เพราะการให้คนหายใจอากาศที่มีออกซิเจนสูงขึ้นไม่ได้ทำให้หาวน้อยลง
ทฤษฎีที่ได้รับความสนใจที่สุดตอนนี้
สมมติฐานที่มีน้ำหนักที่สุดในปัจจุบันคือการหาวช่วยระบายความร้อนของสมอง สมองทำงานได้ดีในช่วงอุณหภูมิที่แคบมาก และการสูดลมเย็นเข้าไปพร้อมกับการยืดกล้ามเนื้อขากรรไกรจะเพิ่มการไหลเวียนของเลือดบริเวณศีรษะ ช่วยพาความร้อนออก
สิ่งที่สนับสนุนทฤษฎีนี้คือมีการทดลองพบว่าคนหาวบ่อยขึ้นเมื่ออุณหภูมิแวดล้อมอยู่ในช่วงที่ต่ำกว่าอุณหภูมิร่างกายเล็กน้อย แต่หาวน้อยลงเมื่ออากาศร้อนจัดจนการระบายความร้อนไม่ได้ผล และคนที่วางถุงเย็นบนหน้าผากจะหาวตามคนอื่นน้อยลงอย่างชัดเจน
แล้วทำไมมันถึงติดต่อกันได้
นี่คือส่วนที่น่าสนใจที่สุด การหาวตามคนอื่นเกี่ยวข้องกับระบบในสมองที่เรียกว่าเซลล์ประสาทกระจกเงา ซึ่งเป็นกลุ่มเซลล์ที่ทำงานทั้งตอนที่เราทำอะไรบางอย่างเอง และตอนที่เราเห็นคนอื่นทำสิ่งเดียวกัน มันคือระบบเดียวกับที่ทำให้เรายิ้มตามคนที่ยิ้มให้ หรือรู้สึกเจ็บแทนเวลาเห็นคนอื่นบาดเจ็บ
ยังไม่มีความคิดเห็น มาเป็นคนแรกกันเลย